فنل های موجود در پوسته ی دانه ی کاکائو ممکن است مشکلات مربوط به چاقی را در سلول های موش برطرف کند

 20ژوئن 2019 - دانشمندان دلایل بیشتری برای دوست داشتن شکلات ارائه نمودند.یک مطالعه ی جدید توسط محققان دانشگاه Illinois نشان داد که سه ترکیب فنلی استخراج شده از پوسته ی دانه ی کاکائو دارای اثراتی قوی بر چربی ها و سلول های ایمنی در بدن موش می باشند و به طور بالقوه می توانند التهاب مزمن و مقاومت به انسولین ناشی از چاقی را برطرف کنند.

نویسنده ی ارشد این مقاله پرفسورMiguel Rebollo-Hernanz  و همکارانش دریافتند که پوسته ی لوبیا یا همان دانه ی کاکائو، حاوی مقادیر بالایی از سه ماده شیمیایی زیست فعال مفید به نامهای protocatechuic acid، epicatechin و پروسیانیدین  B2است که در کاکائو، قهوه و چای سبز نیز یافت می شوند.

پرفسور Rebollo-Hernanz، یک عصاره ی آبی از پوسته ی دانه ی لوبیا تهیه نمود که حاوی این ترکیبات بود و اثرات آن را بر روی سلول های چربی یا همان ادیپوسیتها و  نوعی از سلول های ایمنی به نام ماکروفاژها آزمایش کرد. با استفاده از مدل سازی کامپیوتری و تکنیک های بیوانفورماتیک، او همچنین تأثیر هر یک از این فنول ها را به طور جداگانه بر روی این سلول ها بررسی نمود.

پرفسور Elvira Gonzalez de Mejia از بخش علوم تغذیه در این دانشگاهگفت: هدف مطالعه ی اخیر بررسی اثربخشی ترکیبات زیست فعال موجود در پوسته ی دانه ی کاکائو برای مقابله با ماکروفاژها - سلول های التهابی - و از بین بردن یا کاهش بیومارکرهای التهابی بود، ما می خواستیم تاثیر فنول های موجود در این عصاره ی آبی را در جلوگیری از آسیب به میتوکندریها در سلول های چربی یا جلوگیری از مقاومت به انسولین بررسی کنیم.

میتوکندری ها باتری های داخل سلولی هستند که برای تولید انرژی، چربی و گلوکز را می سوزانند، میتوکندری ها زمانی آسیب می بینند که سطح بالایی از چربی، گلوکز و التهاب در بدن رخ می دهد.

 پرفسور Rebollo-Hernanz گفت: هنگامی که ما ادیپوسیتها را با عصاره آبی پوسته ی دانه ی کاکائو یا با این 3 ترکیب فنلی به صورت جداگانه تحت درمان قرار دادیم، میتوكندری های آسیب دیده در سلولها ترمیم شدند، چربی کمتری در آديپوسيتها انبار شد، التهاب متوقف گردید و حساسيت به انسولين به حالت طبیعی بازگشت.

دانشمندان اخیرا یافته های خود را در Molecular Nutrition and Food Research منتشر کردند.

با تجمع چربی بیش از حد در آدیپوسیت ها، رشد ماکروفاژها افزایش می یابد. پرفسور de Mejia گفت: این وضعیت یک چرخه سمی را آغاز می کند که در آن آديپوسیت ها و ماکروفاژها با یکدیگر تعامل کرده و باعث انتشار سم و ایجاد التهاب در بافت چربی می شوند.

با گذشت زمان، این التهاب مزمن، توانایی سلول ها را برای مصرف گلوکز دچار اختلال کرده، که منجر به مقاومت به انسولین و احتمالا دیابت نوع 2 می شود زیرا غلظت گلوکز در خون افزایش می یابد.

برای شبیه سازی روند التهابی ناشی از چرخه ی سمی بین ماکروفاژها و آدپیوسیت ها، پرفسورRebollo-Hernanz ، ادیپوسیتها را در یک محلول حاوی ماکروفاژها، کشت داد.

او گفت: در این شبیه سازی، ما مشاهده کردیم که شرایط التهابی موجود در این محلول، سبب افزایش تخریب اکسیداتیو در میتوکندریهای سلول های چربی می شود.

او افزود: تعداد میتوکندری هایی که در آدپیوسیتهای کشت شده در این محلول وجود داشت، کمتر از حد معمول بود و میتوكندریهایی كه در این سلولها وجود داشت، آسیب دیده بودند.

با این حال، هنگامی که دانشمندان آدیپوسیتها را با فنل های موجود در این عصاره ی آبی درمان کردند، آدپیوسیت ها تحت فرایندی به نام قهوه ای شدن قرار گرفته، و به فرم دیگری از سلولهای چربی به نام آدیپوسیت های بژ، تبدیل شدند.ادیپوسیتهایبژ یک فرم تخصصی از بافت چربی با تعداد بیشتری از میتوکندری ها هستند که کارایی بالایی در چربی سوزی دارند.

دکتر Rebollo-Hernanz گفت: ما مشاهده کردیم که این عصاره قادر است میتوکندری ها و عملکرد آنها را حفظ کرده، روند التهابی را کاهش و حساسیت آدپیوسیت ها را به انسولین افزایش دهد، با فرض اینکه این فنول ها بازیگران اصلی این عصاره باشند، می توان گفت که مصرف آنها می تواند از اختلال عملکرد میتوکندری ها در بافت چربی جلوگیری کند.

پوسته ی کاکائو، یک محصول زائد دفعی است که در طی فرآیند تولید شکلات از بو دادن دانه های کاکائو تولید می شود. حدود 700 هزار تن پوسته ی دانه ی کاکائو سالانه دور ریخته می شود، که با دفع نامناسب سبب آلودگی محیط زیست می شود.

پرفسور de Mejia گفت: علاوه بر ارائه ی یک درآمد بالقوه ی دیگر به تولیدکنندگان کاکائو، فرآوری و استفاده از پوسته ها برای استخراج مواد مغذی، باعث کاهش سموم محیطی فعلی ناشی از ضایعات پوسته ی کاکائو می شود.

او گفت : پس از استخراج مواد فنلی از پوسته ی دانه ی کاکائو، می توان آنها را به مواد غذایی یا نوشیدنی ها افزود تا ارزش غذایی آنها افزایش یابد.

منبع:

Molecular Nutrition & Food Research, 2019; 63 (10): 1801413 DOI: 10.1002/mnfr.201801413

www.sciencedaily.com/releases/2019/06/190620164634.htm